Loading...
Улаанбаатар хотын зарим эмнэлгүүдийн амбулаториор үйлчлүүлэгсдэд жороор олгосон эмийн зохистой хэрэглээний судалгаа
Зохиогч
Он
2020 оны нэгдүгээр сарын 1
Төрөл
journal article
Journal
Эрүүл мэндийн шинжлэх ухаан
Volume
17
Issue
1
Start Page
236
End Page
239
ISSN
2959-6947
Хураангуй
Монгол улсын төрөөс эмийн талаар баримтлах бодлогод эмийн зохистой хэрэглээг амьдралд төлөвшүүлэх нь эм зүйн тусламжийн хамгийн гол зорилтын нэг гэж заасан. Эмийн зохистой хэрэглээг сайжруулахад жор бичилт, жороор эм олгох үйл ажиллагаа чухал ач холбогдолтой. ДЭМБын зөвлөснөөр эмийн зохистой хэрэглээний төлөв байдлыг жороор дамжуулан 10 шалгуураар үнэлж дүгнэдэг. ДЭМБ-ын зөвлөмжийн дагуу Улаанбаатар хотын иргэдийн эмийн зохистой хэрэглээг судлан тогтоох, цаашид эмийн зохистой хэрэглээг төлөвшүүлэхэд шаардлагатай стандарт үзүүлэлтүүдийг тодорхойлох нь энэхүү судалгааны үндэслэл болж байна. Улаанбаатар хотын лавлагаа шатлалын эмнэлгүүдийн амбулаторийн эмч нарын жор бичилтийн үзүүлэлт, эм зүйн тусламж үйлчилгээний үзүүлэлтийг ДЭМБ-ын шалгуураар тодорхойлсон. Судалгааны ажлыг Улаанбаатар хотын лавлагаа шатлалын нийт 12 эмнэлгийн тус бүрийн амбулаториор үйлчлүүлсэн 50, 50 иргэдийн эм авах жорын маягтыг эмнэлгийн дэргэдэх эмийн сангуудад түшиглэн сонгон авч ДЭМБ-ын зөвлөсөн “жороор дамжуулан эмийн зохистой хэрэглээний төлөвийг судлан тогтоох” аргачлалаар, нийт 600 жор, 1249 эмийг хамруулан жор бичилтийн үзүүлэлт болон эм зүйн тусламжийн судалгааг явуулж, нэгтгэн дүгнэлт гаргасан. Нэг жоронд бичигдсэн антибиотик эм 42.6%, тарилгын эм 6.0%, зайлшгүй шаардлагатай эмийн жагсаалтад орсон эм 49.2% байна. Эм олгосон дундаж хугацаа 41.6±14.4 секунд, олгосон эмийн эзлэх хувь 84.4%±7.2 байна. Судалгааны үр дүнг ДЭМБ-ийн зөвлөмжтэй харьцуулахад ЗШЭ-ийн жагсаалтад орсон эмийн эзлэх хувь зөвлөмжөөс бага, антибиотик эмийн эзлэх хувь зөвлөмжөөс их байв. Үйлчлүүлэгчид үзүүлж буй эм зүйн тусламжийн үзүүлэлтийг ДЭМБ-ийн зөвлөмжтэй харьцуулахад бүгд бага байв.
Background: The Mongolian National drug policy states, “The rational drug rehabilitation is one of the main goals of pharmaceutical care”. Recruitment and prescription medications are important issues for improving rational use of medicines. According to the recommendations of the World Health Organization (WHO), the status of rational use of medicines is assessed through the recipe by 10 criteria. The needs to study on rational drug use in hospitals of Ulaanbaatar and determining standard criteria for the proper use of drugs by recommendation of World Health Organization is the main justified issue of the study. The objective of the research work: The prescription drugs criteria and pharmaceutical care in ambulatory of Ulaanbaatar, criticized by World Health Organization. Methods and materials of research: In order to study the rational use of medicines, a single moment /descripeptive/ research type was used.Recipes for 50 and 50 people who received prescription from pharmacy within 12 hospitals June 2017 in Ulaanbaatar, it was based on the WHO recommended methodology, a total of 600 clients, 600 recipes and 1249 medicines were selected and submitted to the conclusions. Result of research: The average number of medicines per minute was 2.08 ± 0.25, 45.2% in International Health Prescription were 42.6% antibiotics, 6% injection drugs and 49.2% drugs that needs to be in list. The giving duration of the drug was 41.6±14.4 seconds, the proportion of medicines administered 84.4%±7,2. Conclusion: 1. The results of the study were compared with the recommendations of the World Health Organization and the proportion of medicines included in the ICS list was lower than the recommendations of the World Health Organization list and the proportion of antibiotic drugs. 2. Comparison of World Health Organization recommendations for clients were all low.
Нэмэлт мэдээлэл
Бүрэн эх: https://journal.mnums.edu.mn/index.php/emsu/article/view/1499
Эшлэл
Б.Отгонбат, Ч.Ерөөлт, Б.Булган, Б.Бодьцэцэг, Б.Болор, Б.Энхтуул нар. Улаанбаатар хотын зарим эмнэлгүүдийн амбулаториор үйлчлүүлэгсдэд жороор олгосон эмийн зохистой хэрэглээний судалгаа. Эрүүл мэндийн шинжлэх ухаан. 2020;17(1):236-239.