Loading...
Сэтгэцийн эмнэлгийн мэргэжилтнүүд нийгэмд аюултай үйлдэлд өртсөн байдлын судалгаа
Зохиогч
Он
2024 оны тавдугаар сарын 13
Төрөл
journal article
Journal
Эрүүл мэндийн шинжлэх ухаан
Volume
20
Issue
6
Start Page
140
End Page
147
ISSN
2959-6947
Хураангуй
Үндэслэл: Сэтгэцийн эмгэгийн улмаас сэтгэц хөдөлгөөний дошгиролд Сэтгэцийн эмгэг орж өөртөө болон бусдад, нийгэмд хохирол учруулахыг нийгэмд аюултай Номхотгох үйлдэл гэж нэрлэдэг. Европын улсуудад хийсэн судалгаагаар нэг жилийн Сувилагч хугацаанд сэтгэцийн эрүүл мэндийн байгууллагад ажиллагсдын 50% нь, Туслах сувилагч Америкийн Нэгдсэн улсад (АНУ) сэтгэцийн эмнэлгийн ажилчдын 40Ажлаас халшрах 50% нь, Хятад улсад хийсэн судалгаагаар эмнэлгийн ажилчдын 83.4% хамшинж (n=2617) нь, сувилагч нарын 84.2% нь хэл ярианы болон биемахбодын НАҮ-д өртсөн гэсэн судалгаанууд байна. Харин манай улсад сэтгэцийн эрүүл мэндийн салбарт ажиллаж буй сувилагч, туслах сувилагч нарын нийгэмд аюултай үйлдэлд (НАҮ) өртсөн байдал, урьдчилан сэргийлэх арга замын талаар хийгдсэн судалгаа хангалттай бус байгаа нь энэхүү судалгааг хийх үндэслэл болж байна. Зорилго: Сэтгэцийн Эрүүл Мэндийн Үндэсний Төвд (СЭМҮТ) ажиллаж буй сувилагч, туслах сувилагч нар сэтгэцийн өвчтөний НАҮ-д өртсөн байдал, нөлөөлөх зарим хүчин зүйлс, НАҮ-д өртөхөөс урьдчилан сэргийлэх зарим асуудлыг судлах. Арга, аргачлал: Судалгааг дескриптив судалгааны агшингийн загварыг ашиглан, зорилтот түүврийн аргыг сонгон, асуумж судалгаа, чанарын судалгааны аргаар СЭМҮТ-ийн клиникүүдийг түшиглэн хийсэн. Судалгааны арга аргачлалыг Анагаахын Шинжлэх Ухааны Үндэсний Их Сургуулийн (АШУҮИС) Судалгааны ёс зүйн хяналтын хорооны хурлаар хэлэлцүүлж судалгаа хийх зөвшөөрөл авсан (2022 оны 04-дүгээр сарын 29-ний 2022/3-04) болно. Үр дүн: Судалгаанд 24-59 насны, 67 (41.6%) сувилагч, 94 (58.4%) туслах сувилагч хамрагдсанаас эрэгтэй 29 (18%), эмэгтэй 132 (82%) байлаа. Судалгаанд хамрагдагсдын дундаж нас 40.76±8.33 жил байв. Эмнэлгийн ажилчид СЭМҮТ-д 1-39 жил ажилласан ба дундаж ажилласан жил нь 12.7±8.28 жил байв. Судалгаанд хамрагдсан сувилагч, туслах сувилагч нарыг ажиллаж буй клиникээр авч үзэхэд 59% (n=95) нь үндсэн буюу сэтгэцийн хурц байдалтай эмчлүүлэгч хэвтэн эмчлүүлдэг клиникт ажилладаг бол 36% (n=58) нь тусгай клиникүүдэд, 5% (n=8) Шүүхийн сэтгэцийн эмгэг судлалын клиник (ШСЭСК)-т ажиллаж байна. Бидний судалгаанд хамрагдагсдын 87.6% (n=141) нь НАҮ-д өртсөнөөс 67.1% нь 2-оос дээш удаа НАҮ-д өртсөн байна. Эмнэлгийн мэргэжилтнүүд НАҮ-д өртөхөөс сэргийлэхэд шаардлагатай хэрэгцээг бодлого боловсруулах түвшинд, байгууллагын болон хувь хүний түвшинд гэсэн 3 түвшинд тодорхойлоход сэтгэцийн эмгэгтэй өвчтөний НАҮ-ийн тухай, номхотгох тусгаарлах аргууд тэдгээрийг хэрэглэх, сэтгэцийн эмгэгтэй хүний эрхийн талаар сургалтуудыг тогтмол болгож, ажлын байрны аюулгүй байдлыг сайжруулж, хүний нөөцийг нэмэгдүүлж, эрэгтэй ажилчдын тоог нэмэгдүүлж, шаардлага хангасан ор, уяа боолтын хэрэгслээр хангах шаардлагатай байна гэж хариулжээ. Дүгнэлт: Сувилагч, туслах сувилагч нарын олонх нь сэтгэцийн өвчтөний НАҮ-д өртсөн байгаа ба сэтгэцийн эмгэгтэй хүний НАҮ-д өртөхөөс сэргийлэхийн тулд хүний нөөцийн бодлогыг сайжруулах, ажлын байрны аюулгүй байдлыг хангахын тулд тасралтгүй сургалтыг зохион байгуулж, эмнэлгийн мэргэжилтнүүдийг шаардлагатай хэрэгслээр хангах хэрэгтэй байна.
Background: Due to mental illness, a person is unable to control himself and causes harm to his own life or the lives of others or society is considered a socially dangerous actions of the mentally ill person. In the study of European Union during a year 50% of mental health care workers, in USA 40-50% of mental health care workers, in China 83.4% of mental health care workers and 84.2% of nurses were exposed to a verbal and physical socially dangerous actions. However, in our country, there is not enough research on socially dangerous acts of nurses and nurse assistants who are victims and its preventive measures, which are the reason for conducting this study. Aim: This study aims to investigate the exposure of workers, who work in NCMH, to the violence of psychiatric patients, to determine its influencing factors, and to study issues for preventing violence. Materials and Methods: The study design was a hospital-based cross-sectional, survey and qualitative research design, which was collected within workers of NCMH. Ethical approval for this study was reviewed and approved by the Research Ethics Review Committee of MNUMS (April 29, 2022; 2022/3-04). Results: In our study participated 67 (41.6%) nurses and 94 (58.4%) assistant nurses aged 24-59, 29 (18%) were male and 132 (82%) were female. The mean age of participants 40.76±8.33. They have worked in NCMH 1-39 years and the mean working year was 12.7±8.28. 59% of the participants works in the main clinic or wards of psychotic patients, meanwhile 36% (n=58) in special clinics and 5% (n=8) in the clinic of forensic psychiatry. 87.6% (n=141) of the respondents were exposed to violence and 67.1% were exposed more than 2 times. We identified the prevention requirements of violence at three levels: policy development, organizational and individual level. They answered that there is a need to regulize training on the violent behaviors of psychiatric patients, the use of physical restraint, and the rights of people with mental illness, and to improve workplace safety, increase human resources, and provide qualified beds and ropes. Conclusion: The majority of the nurses, assistant nurses were exposed to the violence of the psychiatric patients and received medical help due to physical and psychological disorders. They even temporarily lost their working ability for a while. In order to prevent the violence of psychiatric patients, it is necessary to increase human resources, take into account the gender balance, regularize workplace training, ensure workplace safety, and provide the necessary tools to use restraint methods.
Нэмэлт мэдээлэл
Бүрэн эх: https://journal.mnums.edu.mn/index.php/emsu/article/view/1103
Эшлэл
Э.Хонгорзул, Л.Мөнхтуяа, З.Хишигсүрэн. Сэтгэцийн эмнэлгийн мэргэжилтнүүд нийгэмд аюултай үйлдэлд өртсөн байдлын судалгаа. Эрүүл мэндийн шинжлэх ухаан. 2024;20(6):140-147.